Умри
неки човидон аз ваҳдат аст,

Шодии пиру ҷавон
аз ваҳдат аст.

Меҳани ободу
зебои маро,

Ифтихору
шаъну шон аз ваҳдат аст.

Ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон падидаи нодиру навест дар
таърихи навини мо, ки омӯзиши он ҳам барои дигарон ва ҳам барои таҳкиму
пешрафти ваҳдати худи тоҷикон хеле манфиат дарад ва ин сабақест шоиста дар
ҷодаи худшиносии миллӣ барои ҳам мо ва ҳам дигарон. Дар асоси ин сабақ метавон
бардоштҳое кард, ки чӣ омилҳое метавонанд як халқ, як қавму миллатро ба ваҳдат
расонанд. Таърихи муосири Тоҷикистони соҳибистиқлол саросар пур аз ибрат,
фидокорӣ, ранҷу заҳмат ва ҳикмату дарсҳои таърихист. Яке аз саҳифаҳои
фоҷиабортарини ин таърих, ҷанги таҳмилии шаҳрвандии солҳои 1992-1997 мебошад,
ки кишварро ба гирдоби нобудӣ кашид ва хатари парокандашавии миллат ва аз байн
рафтани давлатро ба миён овард. Аммо тавассути сиёсату раҳнамоии Пешвои
муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ин миллати ба азоб кашида аз вартаи нобудӣ
раҳонида шуда, ба сӯи Ваҳдати миллӣ ва рушду субот раҳсипор гардид.

Дар ҷаҳони муосир моделҳои гуногуни идоракунӣ вуҷуд
доранд, ки ҳар кадом дар шароити мушаххаси таърихӣ ва сиёсӣ шакл гирифтаанд.
Модели ваҳдатофарии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таҷрибаи беназир дар минтақа ва
ҷаҳон маҳсуб мешавад, ки бо истифодаи омили ваҳдат, сулҳ ва таҳкими давлатдорӣ
тавонист ҷомеаи парокандаро ба як миллат ва як давлати воҳид табдил диҳад. Онро
метавон ҳамчун намунаи муосири идоракунии давлатҳои пасошӯравӣ муаррифӣ кард.

Ғояи ваҳдати миллӣ дар як марҳалаи тақдирсози таърихӣ
ҳамчун омили неруманди иттиҳоди ҷомеаи мо хизмати бузургу пурарзишро анҷом дод.
Имрӯз вақти он расидааст, ки омӯзиши ваҳдати миллӣ ба сифати унсури меҳварии
худшиносӣ ва тафаккури миллӣ ҳамаҷониба таҳқиқ ва тарғиб карда шавад. «Ман
ба хотири ваҳдати миллӣ ва хотимаи ҷанг ҷони худро фидо мекунам» — рамзи
ирода ва масъулияти Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти
Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам  буд, ки барои расонидани миллат аз парокандагӣ
ба сулҳ гардид. Ин суханон танҳо шиор набуданд.

Рӯзи Ваҳдати миллӣ барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон на
танҳо як санаи таърихист, балки рамзи муқаддаси  фидокорӣ ва иттиҳоди
миллӣ мебошад. Бинобар ин, ҳифзи ваҳдат, пос доштани сулҳ ва тақвияти худшиносии
миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як фарди бедордил ва ватанпараст мебошад. Танҳо бо
роҳи ваҳдат мо метавонем истиқлолро ҳифз намуда, Тоҷикистонро ба давлати
муосир, пешрафта ва соҳиби ҷойгоҳи шоиста дар арсаи ҷаҳон табдил диҳем.

Мавлонова Маърифат

Ваҳдат як маҷмӯи арзишҳо, ба воҳидӣ ва иттифоқи одамон ва
ҷомеаҳо расид, ки барои расидан ба ҳадафҳои умумӣ дар соҳаҳои мухталиф нақши
муҳим мебозад.

Ваҳдати миллӣ, ҳамчун яке аз асосҳои муҳим ва
фундаменталии давлатҳои муосир, барои шаклгирии ягонаи миллӣ, идоракунии
иҷтимоӣ ва мустаҳкам кардани дастовардҳои ҷамъиятӣ нақши муҳимро мебозад.
Ваҳдати миллӣ барои анҷоми ҳамкории самаранок ва рушди устувор, таҳкими
муносибатҳои иҷтимоӣ ва рушду нумӯи иқтисодии кишвар хеле муҳим мебошад. Яке аз
механизмҳои муҳими амалисозии Ваҳдати миллӣ – ин таъсиси низоми сиёсӣ ва
ҳуқуқии худро, ки шаффофияти ҳукуматӣ, демократикунонии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва
самараи ҳуқуқи инсон танҳо бо роҳи самаранок ва некӯст, медиҳад. Барномаҳои
сиёсӣ ва қонунгузории муносиб, ки барои рушди демократия ва рушди инсон муҳайё
мекунанд, асоси муҳими Ваҳдати милли мебошанд.

Фалсафаи Ваҳдати миллӣ арзишҳои гуногун, пиндорҳо ва
анъанаҳоро дар бар мегирад, ки бо ҳамдигар мураккаб буда, дар раванди ҷамъиятии
кишварҳо нақши муҳим ҳамчун омили пешбаранда ва фарҳангиро мебозад. Ин фалсафаи
иҷтимоӣ ва сиёсӣ, барои устуворӣ ва рушди демократия, ҳамкории иҷтимоӣ, ва
шуури ватандӯстӣ тавассути фароҳам овардани муҳити мусоид ва шоистаи эҳсоси
ватандӯстӣ, аҳамияти бузург дорад.

Ваҳдати миллӣ нақши муҳиме дар таҳкими ягонагии миллӣ ва
ҳифзи фарҳанг, анъанҳо ва арзишҳои мардум дорад, ки ҳамаро ба шавқ ва эҳсосоти
муҳаббати ватан муттаҳид мекунад. Ҳамзамон, ин арзишҳо метавонанд кайфияти
зиндагии мардумро баланд бардоранд, ки натиҷааш барои пайрави масъалаҳои зисти
иҷтимоӣ ва иқтисодӣ фоида медиҳад.

Нақши Ваҳдати миллӣ дар ҷомеа на танҳо ба принсипи
инкишоф ва ҳамкории шаҳрвандон, балки ба ташкилоти давлатӣ ва ғайридавлатии
ҷомеа вобаста аст, ки дастовардҳои муосири андоз барои инъикос кардани
идоракунии устувор ва самаранокро таъмин менамоянд. Ваҳдати миллӣ, дар навбати
худ, бо ҳаллу фасли ихтилофоти иҷтимоӣ, таҳкими амният ва рушди хати сиёсӣ бо
ваҳдат ва ҳамдилӣ, имрӯз баробар бо таъсири хуби ояндаи кишвар боқӣ мемонад.

Фалсафаи Вахдати миллӣ як системаи арзишҳо, эътиқодҳо ва
пиндорест, ки баҳри таҳким ва ширкат дар тамоми равандҳои иҷтимоии ҳаёти миллӣ
ба миён омада аст. Он натиҷаи саҳми фарҳангӣ, таърихӣ, иҷтимоӣ ва сиёсӣ
мебошад, ки бо ҳамдигар барои ташаккули ягонагии миллӣ овоз медиҳанд.

Ваҳдати миллӣ барои рушди давлат ва ҷомеа аҳамияти
муҳиме дорад. Он ба идоракунии мушкилоти иҷтимоӣ, мубориза бо хатарҳо ва
душвориҳои замони муосир кумак мекунад. Инчунин, Вахдати милли метавонад дар
такмили собиқаи инкишофи иқтисодӣ ва иҷтимоӣ ва нокомиҳои хеш метавонад маъруф
бошад.

Ваҳдати миллӣ ҳисси ҳамкорӣ ва масъулиятро миёни
аъзоёни ҷомеа тақвият мебахшад. Ин воқеан ҷониби рушд ва инкишофи иҷтимоии
кишварро фароҳам меорад. Аъзоёни ҷомеа, вақте ки бо якдигар ҳамкорӣ мекунанд,
метавонанд бо роҳҳои муқобили хатарҳо ва сабабҳои сиёсӣ бо муваффақияти бештар
баромад кунанд. Ваҳдати
миллӣ метавонад мушкилиҳои иҷтимоӣ, фаъолиятҳои гурӯҳӣ ва ихтилофоти сиёсиро
бартараф намояд. Вақте, ки аъзоёни ҷомеа сеҳри ватанпарварӣ ва муҳаббати миллӣ
доранд, онҳо метавонанд масъалаҳо ва ихтилофоти худашонро бо роҳи конструктивӣ
ҳал кунанд. Барои таъмини Ваҳдати миллӣ, давлатҳо метавонанд роҳҳои гуногун ва
стратегияи васеи таъсирбахшро истифода баранд.

Таълим ва тарбия яке аз воситаҳои муҳими таъмини Ваҳдати
миллӣ мебошад. Таҳсилот бояд арзишҳои шаҳрвандӣ,
фарҳанги миллӣ ва муҳаббати ватанро таълим диҳад. Дорои ҳисси ватандӯстӣ
донишҷӯёнро на танҳо дар сифати фардӣ ва шахсӣ балки дар захираҳои иҷтимоӣ ва
рушд баланд мебардорад. Ватандӯстӣ бо таҳкими муносибатҳои дустии дар муҳити
донишгоҳ, таҳсил ва сохти миллати воҳид ногузир аст.

Дарси
куратори ҳисси
ватандӯстиро ба донишҷӯён мефаҳмонад ва  имконият медиҳад, ки бо муҳити ватан, арзишҳои
миллӣ ва муҳиммияти масъулияти шаҳрвандӣ шинос шаванд. Маъмулан, ин дарс барои
таҳкими ҳисси миллӣ, баланд бардоштани шодобии фарҳангӣ ва покизагии муҳаббат
ба ватан равона шудааст. Баргузории
чунин дарсҳо на танҳо ба фаҳмиши амиқи арзишҳои миллӣ, балки ба рушди
ватандустии воқеӣ ва эчодимонӣ дар ҷомеа кӯмак мекунад.

Аз тарафи давлат низ барои баланд бардоштани ҳисси
ватандӯстӣ ҷораҳои зерин андешида мешавад. Фаъолиятҳои фарҳангӣ, монанди
фестивалҳо, намоишҳои санъат ва чорабиниҳои миллии дигар, боло бурдани ҳисси
ватанпарастии шаҳрвандон ва мубориза бо ихтилофотро тақвият мебахшад.

Ваҳдати миллӣ, ҳамчун концепсияи муҳим ва стратегияи
сиёсӣ дар Тоҷикистон, пас аз фоҷиаи ҷанги шаҳрвандӣ, ки байни солҳои 1992-1997
ин кишварро ноором кард, ба вуҷуд омад. Ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон на танҳо
ҳамчун усули идоракунии иҷтимоии кишвар, балки ҳамчун хиёле барои фарз кардани
ояндаи равшани миллат боқӣ мондааст.

Ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон, ки боиси талафоти ҷон ва хисороти бузург шуд,
ҷомеаро ба хати ифродият ва ихтилофот рондааст. Намудҳои гуногуни ифодахои
миллӣ ва идеалогии ихтилофӣ боиси парокандагии ҷомеа гардид, ки дар натиҷа,
эҳтиёҷи шадид ба Ваҳдати миллӣ ба миён омад.

Ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон мақсади муҳим дорад, ки
ворид кардани эҳсосоти ватанпарастӣ, ҳифзи истиқлолият ва сабзиши иқтисоди
миллӣ мебошад. Он боиси рушди хати сиёсӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ дар кишвар
гардида, ба эътибори байни миллатҳо ва ташаккули ояндаи устувори Тоҷикистон
кумак мекунад. Ҳамасола рӯзи Ваҳдати миллӣ ба 27 июн рост меояд, ҷашн гирифта
мешавад.

Ваҳдати миллӣ бояд ҳамчун принсипи асосии рушд ва
самтгирии сиёсӣ дар қалби ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон ҷой гирифта шавад, то ки
ояндаи равшан ва суботи устувори давлат таъмин гардида шавад.

Ваҳдати миллӣ ҳамеша пойдор бимон!

Дилноза Бобоева,

ассистенти кафедраи барномарезӣ
ва низомҳои иттилоотӣ

Ваҳдати
миллӣ яке аз бузургтарин дастовардҳои халқи тоҷик дар
даврони соҳибистиқлолӣ ба шумор меравад. Пас аз солҳои вазнини ҷанги шаҳрвандӣ, мардуми
Тоҷикистон бо иродаи қавӣ ва талошҳои
пайгирона тавонистанд сулҳу суботро барқарор намуда, роҳи ваҳдату ҳамдигарфаҳмиро пеш
гиранд. Имрӯз ваҳдати миллӣ ҳамчун
омили асосии пойдории давлат, рушди иқтисодиву иҷтимоӣ ва зиндагии орому осоиштаи мардум
эътироф гардидааст.

Дар
таърихи навини Тоҷикистон рӯзи 27 июни соли 1997 аҳамияти
бузург дорад. Дар ин рӯз Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид,
ки ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима
бахшид. Ин рӯйдоди муҳим барои муттаҳид сохтани миллат ва бунёди ҷомеаи орому босубот заминаи
устувор фароҳам овард.

Бо
талошҳои роҳбарияти давлат ва хиради мардуми тоҷик кишвар аз вартаи нобудӣ раҳо ёфт.

Асосгузори
сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти

Ҷумҳурии Тоҷикистон
Эмомалӣ Раҳмон дар бораи аҳамияти ваҳдат чунин
таъкид намудаанд:

“Ваҳдати миллӣ барои мо неъмати бебаҳо,
омили муҳимтарини пешрафти давлат ва кафили зиндагии осоиштаи мардум мебошад.”

Дар
шароити имрӯза ҳифзи ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси

ҳар
як шаҳрванди Тоҷикистон аст. Ҷавонон, махсусан, бояд ҳисси ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва эҳтиром
ба арзишҳои давлатдориро дар худ тақвият диҳанд. Зеро душманони миллат ва

гурӯҳҳои
ифротӣ ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки миёни мардум низоъ

ва
ҷудоиандозӣ ба вуҷуд оранд. Танҳо бо муттаҳидӣ, эҳтироми ҳамдигар ва дӯст
доштани Ватан метавон пеши роҳи чунин хатарҳоро гирифт.

Бо
шарофати ваҳдати миллӣ имрӯз дар Тоҷикистон садҳо иншооти муҳими давлатӣ,
роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳо, мактабу беморхонаҳо бунёд гардидаанд. Сатҳи зиндагии
мардум тадриҷан беҳтар шуда, нуфузи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ афзоиш ёфта
истодааст. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳз самараи сулҳ ва ваҳдати миллӣ мебошанд.

Ҳар
як шаҳрванди кишвар бояд дарк намояд, ки ваҳдат танҳо шиор нест, балки пояи бақои давлат ва
ояндаи миллат аст. Агар дар ҷомеа
сулҳу субот ҳукмфармо бошад, давлат рушд мекунад ва мардум зиндагии осоишта ба
сар мебаранд. Аз ин рӯ, ҳифз намудани ваҳдати миллӣ,
эҳтироми якдигар ва таҳкими дӯстиву бародарӣ вазифаи ҳар яки мост.

Дар фарҷом метавон гуфт, ки ваҳдати миллӣ барои халқи
тоҷик арзиши муқаддас ва сарвати бебаҳо мебошад. Маҳз тавассути ваҳдат
Тоҷикистон тавонист ба сӯи рушду ободӣ қадам гузорад. Пас, мо бояд ин неъмати
бузургро қадр намуда, барои таҳкими он ҳамеша саҳмгузор бошем,зеро Пешвои
миллат такя ба ҷавонон намуда доим таъкид мекунанд, ки зиракии сиёсии хешро аз
даст надиҳем ва барои гиромидошт ва арзишҳои миллӣ муборизаи беамон барем.

Гулчеҳра Муллоусмонова, омӯзгори
калони ДПДТТ ба номи академик Муҳаммад Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд

Дар зиндагии ҳар як инсон мафҳумҳое ҳастанд,
ки моҳияти онҳоро танҳо бо гузашти вақт амиқтар дарк мекунем. Барои насли
ҷавони Тоҷикистон яке аз чунин арзишҳо ваҳдати миллӣ мебошад. Агар барои насли калонсол
ваҳдат хотираи рӯзҳои душвор ва роҳи расидан ба сулҳ бошад, барои ҷавонони
имрӯз он пеш аз ҳама муҳити ором барои таҳсил, эҷодкорӣ ва расидан ба орзуҳост.

            Донишҷӯёни
имруза дар фазое ба камол мерасанд, ки дар он донишгоҳҳо фаъолият мекунанд,
озмунҳои илмӣ баргузор мешаванд, ҷавонон имкони омӯзиши технологияҳои навро
доранд ва барои рушди касбии худ талош менамоянд. Бисёр вақт дар бораи он фикр
намекунем, ки ҳамаи ин имкониятҳо дар заминаи субот ва ҳамдигарфаҳмии ҷомеа ба
вуҷуд омадаанд. Вақте муҳити ҷомеа ором аст, инсон метавонад ба оянда бо
эътимод назар кунад ва барои расидан ба ҳадафҳои худ нақша кашад.

            Дар
муҳити донишгоҳӣ мафҳуми ваҳдат маънои васеътар пайдо мекунад. Донишҷӯён аз
минтақаҳои гуногуни кишвар дар як аудитория таҳсил менамоянд, дар як гурӯҳ кор
мекунанд ва барои ба даст овардани дониш саъю кӯшиш менамоянд. Онҳоро на
минтақа, балки ҳадафҳои умумӣ муттаҳид месозанд. Маҳз чунин муносибат ҳисси
ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтиромро тақвият медиҳад. Дар асл, ваҳдати миллӣ аз чунин
муносибатҳои оддӣ оғоз меёбад.

            Дар
Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М.С.
Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд ҳар рӯз метавон намунаҳои воқеии ин ҳамбастагиро
мушоҳида кард. Донишҷӯён дар корҳои илмӣ, чорабиниҳои фарҳангӣ, мусобиқаҳои
варзишӣ ва лоиҳаҳои иҷтимоӣ якҷоя иштирок мекунанд. Ҳангоми иҷрои корҳои гурӯҳӣ
касе ба минтақа ё маҳалли зисти ҳамсабақи худ аҳамият намедиҳад. Меъёри асосӣ
дониш, масъулият ва қобилияти ҳамкорӣ мебошад. Ин раванд худ як мактаби муҳими
таҳаммулпазирӣ ва фарҳанги муошират аст.

            Ҷаҳони
муосир ҷавононро бо имкониятҳои зиёд ва ҳамзамон бо мушкилоти нав рӯ ба рӯ
месозад. Дар фазои иттилоотӣ ҳар рӯз андешаҳои гуногун паҳн мешаванд. Дар чунин
шароит ҷавонон бояд тавонанд воқеиятро дуруст арзёбӣ намоянд, ба иғвоҳо дода
нашаванд ва манфиатҳои ҷомеа ва давлатро дар мадди аввал гузоранд. Ваҳдати
миллӣ имрӯз танҳо масъалаи сиёсӣ нест, балки фарҳанги тафаккур ва масъулияти
шаҳрвандӣ мебошад.

Ба андешаи ман, арзиши асосии ваҳдат дар он
аст, ки он ба ҳар як инсон имкони рушд медиҳад. Вақте ҷомеа муттаҳид аст,
шароит барои таҳсил, меҳнат, соҳибкорӣ ва пешрафти илм фароҳам мегардад. Ҷавон
метавонад бо дониш ва малакаҳои худ ҷойгоҳи муносиб пайдо кунад ва барои рушди
кишвар саҳм гузорад. Маҳз ҳамин имкониятҳо ояндаи давлатро муайян мекунанд.

            Имрӯз
Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушди худ қадам гузоштааст. Дар чунин шароит саҳми
ҷавонон боз ҳам муҳимтар мегардад. На танҳо бо сухан, балки бо донишомӯзӣ,
ихтироъкорӣ, меҳнати софдилона ва фаъолияти ҷамъиятӣ ҳар як ҷавон метавонад дар
таҳкими ваҳдати миллӣ саҳмгузор бошад. Агар мо тавонем фарҳанги эҳтиром,
ҳамкорӣ ва масъулиятшиносиро дар муҳити худ густариш диҳем, пас барои пешрафти
ҷомеа низ заминаи устувор фароҳам меорем.

            Ваҳдати
миллӣ мероси гузашта ва ҳамзамон масъулияти имрӯзу фардои мост. Барои ҷавонон
он бояд на танҳо мавзӯи дарс ё чорабиниҳои ҷашнӣ, балки қисми ҷаҳонбинии
шаҳрвандӣ бошад. Танҳо дар ин сурат метавонем ҷомеаи пешрафта, рақобатпазир ва
муттаҳидро бунёд намоем, ки дар он ҳар як шаҳрванд худро соҳиби воқеии ояндаи
кишвар эҳсос кунад.

М. Юсупова,

устоди кафедраи иқтисоди муҳандисӣ ва менеҷмент

ДПДТТ

Ваҳдати
миллӣ яке аз муҳимтарин дастоварди халқи тоҷик дар даврони соҳибистиқлолӣ ба
ҳисоб меравад. Маҳз ба шарофати ваҳдат, ҳамдигарфаҳмӣ ва муттаҳидии мардум
Тоҷикистон тавонист аз мушкилоти ҷанги шаҳрвандӣ раҳо ёфта, роҳи рушди устувор
ва пешрафтро интихоб намояд. Имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти
миллӣ 27 июни соли 1997 дар таърихи навини Тоҷикистон рӯйдоди сарнавиштсоз
буда, барои бунёди ҷомеаи орому осуда ва давлати пешрафта заминаи мусоид
фароҳам овард.
         Ваҳдати миллӣ арзиши бузурги
сиёсӣ ва иҷтимоӣ буда, барои таъмини амният, суботи сиёсӣ ва рушди ҳамаи
соҳаҳои ҳаёти ҷомеа нақши муҳим дорад. Дар шароити сулҳу субот имкониятҳои
васеъ барои пешрафти иқтисодиёт, рушди инфрасохтор, беҳтар гардидани сатҳи
зиндагии аҳолӣ ва таҳкими давлатдорӣ ба вуҷуд меоянд. Таҷрибаи Тоҷикистон нишон
медиҳад, ки танҳо дар фазои ваҳдат ва ҳамдигарэҳтиромӣ метавон ба ҳадафҳои
бузурги миллӣ ноил гардид.

Дар даврони ваҳдати миллӣ Тоҷикистон ба
дастовардҳои назаррас соҳиб гардид. Даҳҳо корхонаҳои нави истеҳсолӣ таъсис
ёфта, барои ҳазорҳо нафар ҷойҳои нави корӣ муҳайё шуданд. Роҳҳо, нақбҳо ва
пулҳои замонавӣ бунёд гардида, робитаи минтақаҳои кишвар беҳтар шуд. Амалӣ
гардидани лоиҳаҳои бузурги энергетикӣ барои таҳкими истиқлолияти энергетикии
мамлакат мусоидат намуд.

Соҳаи
маориф низ дар шароити сулҳу ваҳдат рушд ёфт. Садҳо муассисаҳои таълимӣ сохта
ва азнавсозӣ гардида, шароити таълиму тарбия беҳтар карда шуд. Ҷавонон
имконияти бештар барои гирифтани таҳсилоти босифат ва аз худ намудани донишҳои
муосир пайдо намуданд. Ҳамзамон, дар соҳаи тандурустӣ беморхонаҳо, марказҳои
саломатӣ ва дигар муассисаҳои тиббӣ сохта шуда, сатҳу сифати хизматрасонии
тиббӣ тадриҷан беҳтар гардид.
         Яке аз дастовардҳои муҳими ваҳдати
миллӣ эҳёи арзишҳои фарҳангӣ ва миллӣ мебошад. Дар ин давра забони давлатӣ,
фарҳанг, анъанаҳо ва мероси таърихии миллат бештар рушд ёфта, ҳисси худшиносӣ
ва ифтихори миллӣ дар байни шаҳрвандон тақвият пайдо кард.

Имрӯз
вазифаи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон, махсусан ҷавонон, аз он иборат аст, ки
сулҳу субот ва ваҳдати миллиро ҳамчун неъмати бузург ҳифз намоянд. Ҷавонон бояд
бо ҳисси баланди ватандӯстӣ, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ
барои таҳкими ваҳдати ҷомеа саҳмгузор бошанд.
         Ваҳдати миллӣ барои халқи тоҷик
на танҳо рамзи сулҳу ризоият, балки кафолати рушди устувор ва ояндаи дурахшони
давлат мебошад. Ҳифз ва таҳкими ин неъмати бебаҳо вазифаи муқаддаси ҳар як
фарди ҷомеа буда, танҳо бо муттаҳидӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ метавон ба пешрафтҳои боз
ҳам бузургтар ноил гардид. Зеро ваҳдат пояи давлатдорӣ ва асоси бақои миллат
аст.
         Ҷавонон мебояд ба кадри ин
неъмати бузург бирасанд ва бо донишандӯзӣ, сайқал додани ҳунар ва бо одобу
ахлоқи намунавӣ дар пешрафти кишвари азизамон саҳм гузоранд.

Моҳира Оқилова, омӯзгори калони кафедраи забонҳои хориҷии МДТ
“Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик
М.С.Осими” дар шаҳри Хуҷанд